Kocam beni kandırıp kendi yerine hapse gönderdikten sonra, hizmetçi benim yerimi alıp onun karısı oldu.
Diz çökerek okumam için bin kelimelik bir itirafta bulundu;
boş bir kül kabı… öz miktarının artık bana ait olmadığını hatırlatmak için.
Beni kırılmış sanıldı.Ama bilmiyorlardı ki hapisten çıkan kadınlar, gittikleri kişi artık yoktu.
Araba, Lin Maja’nın o gece yeni Bayan Sue, “Jinghai Kraliçesi” olarak tanıtılacağı Jinghai İmparatorluk Oteli’nin önünde durdu. Çalınmış altınlara ve başarısızlık kıvılcımlarına sarınmıştı. Dışarıdan bile müzik, kadeh tokuşturmaları, servetin Nereden geldiğini asla sorgulamayan iş insanlarının ve sosyetiklerin kahkahaları duyuluyordu – yeter ki şampanya akmaya devam etsin.
Neil Kapı Açılış.
— Hazır mısınız?
Arabanın camındaki yansımama baktım. Koyu kırmızı elbise üzerime bir uyarı gibi oturuyordu. Göğsümdeki anka kuşu sanki uçmaya hazırdı.
—Hayır —dedim—. Ama onları hazır.
İçeri girdik.
Salon, kristal avizeler ve ahlaksızca pahalı çiçek düzenlemeleriyle aydınlatılmıştı. Ortada, alçak bir platformun üzerinde Lin Maja gülümsüyordu. Üzerinde neredeyse gelinliği andıran fildişi beyazı bir elbise vardı. Bir zamanlar soframızdan kırıntı toplayan kadın, şimdi sanki hak etmiş gibi benim tahtımda oturuyordu.
Orada Su Hayan vardı. Kusursuz, sakin… kendi kötülüğünden sağ çıktığı için kazandığını sanan bir adamın ifadesiyle.
Aşağıda üç üvey oluşum ortaya çıkıyor.
Hansang keskin zarafetiyle.
Jene profesyonel bir yalancının sakin gözleriyle.
Ve Zeun… benim küçük Zeun’um… beni görmez bir anının gözünü kaçıran tek kişi.
Tüm salon sustu.
Saygıdan değil.
Şaşkın yapıyor.
Zayıf, kambur, bir köşede merhamet dilenecek eski bir mahkûm bekliyorlardı. Ateş gibi giyinmiş bir kadın değil.
