Kocam her zaman klima yakınında olmamı yasaklardı, ama bir gün iş gezisinde yokken bozuldu: Tamirciyi çağırmak zorunda kaldım, muhafazayı açtı, içine baktı — ve dehşet içinde dedi: “Çocuklarını al ve bu evden hemen çık…”
Kocam sık sık iş gezilerine giderdi. Haftalarca ortadan kaybolur, bazen beni bile uyarmadan. Ev ağır, boğucu bir sessizlikle dolardı ve zihnimde sürekli onun katı kuralları yankılanırdı. Bunlardan biri — asla tamirci çağırmamak, özellikle klima için, ve kendim tamir etmeye kalkmamak. Ne sorarsam sorayım, hep aynı cevabı verirdi: “Dokunma. Ben tamir ederim.” DEVAMI DİĞER SAYFADA
