Gülümsedi. Acı bir gülümseme.
“Michael,” dedi. “Ama bu önemli değil.”
Tam o anda, bir hemşire koşarak yanımıza geldi.
“Affedersiniz,” dedi nefes nefese. “Elena’nın annesi siz misiniz?”
Ayağa fırladım.
“Evet!”
“Lütfen gelin. Şimdi.”
Odaya girdiğimizde monitörler daha hızlıydı. Elena’nın parmakları… kıpırdıyordu.
Mike donakaldı.
“Elini tutabilir miyim?” diye fısıldadı.
Başımı salladım.
Elena’nın eli, onun avucunda hafifçe sıkıldı. Dudakları aralandı. Çok zayıf bir ses çıktı:
“Mike…?”
Adam çöktü. Gözyaşları kızımın eline damladı.
“Buradayım,” dedi. “Söz verdiğim gibi.”
O an anladım.
Bazen aile, kan bağı değildir.
Bazen bir yabancı, tam da ihtiyaç duyulan anda oradadır.
Ve o gün, kızım yalnız uyanmadı.
