“Öyleyim,” dedim. “Ve sizi her gün burada görüyorum. Aylardır. Kimsiniz? Neden geliyorsunuz?”
Yavaşça nefes aldı, kızımın odasına doğru baktı, sonra çıkışa doğru başını salladı.
“Benimle gelin. Size bir şey göstermem gerekiyor,” dedi.
Yutkundum ve onu takip ettim..
Onu koridorun sonuna kadar takip ettim. Kalbim göğsümü yumrukluyor gibiydi. Asansörün önünde durduk ama düğmeye basmadı. Bunun yerine cebinden küçük, yıpranmış bir anahtarlık çıkardı. Üzerinde solmuş bir kelebek vardı.
“Bunu tanıyor musunuz?” diye sordu.
Elim ağzıma gitti. Nefesim kesildi.
“Elena’nın,” dedim fısıltıyla. “On iki yaşındayken okul gezisinde almıştı. Kaybolduğunu sanıyorduk.”
Adam başını salladı. Gözleri dolmuştu.
“Kaybolmadı,” dedi. “O gün… o gün onu ben aldım.”
Bir adım geri attım. İçimde bir şey alarm gibi çalmaya başladı.
“Ne demek istiyorsunuz?”
Derin bir nefes aldı. Duvara yaslandı, sanki ayakta durmak bile zor geliyordu.
“Altı ay önce, kazadan bir gün önce,” dedi. “Elena’yla tanıştım.”
Dünya yavaşladı.
“Nasıl?” diye sordum. Sesim bana ait değil gibiydi.
“O akşam,” diye devam etti, “yağmur yağıyordu. Kaskımın vizörü buğulanmıştı. Kavşağa yaklaşırken kırmızı ışıkta durdum. O sırada Elena’yı gördüm. Kaldırımda durmuş, bisikletinin zinciri çıkmıştı. Telefonu da çalışmıyordu.”
Gözlerimi kapadım. Elena’nın bisikletle eve dönme alışkanlığını biliyordum.
“Yanına gittim,” dedi. “Korkmuştu. Yabancı bir adamdan korkması normaldi. Ama yardım etmek istedim. Zinciri taktım. Ellerim yağ içindeydi, o da ellerini silmeye çalışıyordu. Sonra gülümsedi. Bana teşekkür etti.”
Bir an durdu. Yutkundu devamı icin digr syfamıza gecinz…
