Bu motosikletçi altı ay boyunca her gün komadaki kızımı ziyaret etti ve ben onun kim olduğunu hiçbir fikrim yoktu.Bu motosikletçi altı ay boyunca her gün komadaki kızımı ziyaret etti ve ben onun kim olduğunu HİÇBİR FİKRİM YOKTU.
Her öğleden sonra tam saat 15:00’te 223 numaralı odanın kapısı açılıyor ve bu iri adam içeri giriyordu. Gri sakallı. Deri yelekli.
17 yaşındaki kızım Elena’ın yanına oturuyor, elini tutuyor ve her gün tam bir saat boyunca elini tutuyordu.
Hemşireler, sanki oraya aitmiş gibi gülümseyerek, “Hey, Mike,” diyorlardı.
Ama o aileden değildi. Onu daha önce hiç görmemiştim.
Elena kazadan beri komada. Sarhoş bir sürücü kırmızı ışığı geçip tam hızla sürücü tarafına çarpmıştı. Yarı zamanlı işinden eve dönüyordu.
Evimize beş dakika uzaklıkta. Güvenliğe beş dakika uzaklıkta.
Başlangıçta kendime bunun önemli olmadığını söyledim. Hastaneler size nerede olursa olsun teselliyi kabul etmeyi öğretir. Bu yabancı ona yardım ettiyse, sorun değil.
Aylar boyunca saat gibi düzenli gelişini izledikten sonra içimde bir şey kırıldı. Ben onun annesiydim – sandalyede uyuyan, formları imzalayan, bir mucize için yalvaran kişi.
Ve çocuğumun elini kimin tuttuğunu bilmemek dayanılmazdı.
Bu yüzden bir öğleden sonra, her zamanki sessiz başıyla selam verip gittikten sonra, onu koridora kadar takip ettim.
“Efendim,” diye seslendim, sesim titriyordu. “Biraz konuşabilir miyiz?”
Durdu ve döndü. Yakından bakınca, gözleri yorgun, nazik ve yıkılmış görünüyordu.
“Elbette,” dedi yumuşak bir sesle. “Elena’nın annesisiniz.”devamı icin digr syfamıza gecinz…
