Anne, baba ve yaklaşık sekiz yaşlarında bir kız çocuğu.
Ama fotoğrafın garip bir yanı vardı.
Anne ile baba gülümsüyordu. Küçük kız da gülümsüyordu. Fakat kızın gözleri… kameraya değil, sanki fotoğrafı çeken kişinin arkasındaki bir şeye bakıyordu.
Emre fotoğrafa biraz daha dikkatli baktı.
Kızın gözlerinde korku vardı.
Sanki gülümsemeye zorlanmış gibiydi.
Fotoğrafın arkasını çevirdi.
Arkasında solmuş mürekkeple yazılmış bir tarih vardı:
1998
Ve tek bir kelime:
“Unutma.”
Emre kaşlarını çattı.
“Garip,” diye mırıldandı.
Fotoğrafı cebine koydu ve merdivenlerden yukarı çıktı.
Ama o gece fotoğrafı düşünmeden uyuyamadı.
.
.
Ertesi gün Emre apartman yöneticisini bulmaya karar verdi.
Alt katta oturan yaşlı bir kadın vardı. Adı Fatma Hanım’dı. Apartmanın en eski sakini olduğu söyleniyordu.
Kapısını çaldı.
Kapı yavaşça açıldı.
Fatma Hanım küçük, zayıf ve oldukça yaşlı bir kadındı. Gözleri griydi ve sanki sürekli bir şeyleri dikkatle inceliyormuş gibi bakıyordu.
“Buyur evladım?”
Emre nazikçe gülümsedi.
“Ben yeni taşındım. Üst kattaki dairede kalıyorum. Dün girişte bir fotoğraf buldum. Belki buraya ait olabilir diye düşündüm.”
Fotoğrafı uzattı.
Fatma Hanım fotoğrafı görünce bir an dondu.
Yüzündeki renk soldu.
Eli hafifçe titredi.
“Bunu nerede buldun?”
“Girişte yerdeydi.”
Kadın birkaç saniye fotoğrafa baktı.
Sonra hızlıca geri verdi.
“Ben bilmiyorum.”
Ama sesinde açık bir gerginlik vardı.
Emre bunu fark etti.
“Fotoğraftaki insanları tanıyor musunuz?”
Fatma Hanım kapıya biraz daha yaslandı.
Sonra yavaşça konuştu.
“Bu apartmanda eskiden bir aile yaşıyordu.”
Emre dikkat kesildi.
“Anne, baba ve küçük bir kız.”
“Ne oldu onlara?”
Fatma Hanım birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra fısıldar gibi konuştu.
“Bir gece… kayboldular.”
Emre şaşırdı.
“Kayboldular mı?”
“Evet.”
“Polis?”
“Geldi.”
“Bulamadılar mı?”
