Bir keresinde hastaneden çıkarken elimi tuttu ve bana yumuşak bir sesle şöyle dedi
Bir gün hastaneden çıkarken elimi tuttu ve yumuşak bir sesle bana şöyle dedi:
“Oğlum… Tanrı seni neden karşıma çıkardı bilmiyorum,” dedi o kadar zayıf bir sesle ki daha iyi duyabilmek için ona biraz daha yaklaşmak zorunda kaldım.
“Ama bir gün sana artık ödeme yapamaz hale gelirsem… lütfen yine de beni ziyaret etmeyi bırakma.”
Bu cümle aklımda kaldı.ükünü hafifletmek ister gibi gülümsedim.
“Merak etmeyin Fatma Hanım. Siz önce iyileşmeye bakın.”
Soğuk ve kemikli parmaklarıyla elimi sıktı.
“Bana söz ver.”
Neden bilmiyorum ama söz verdim.
O günden sonra her hafta evine gitmeye devam ettim. Bazen haftada iki kez bile uğradım. Oysa bana söz verdiği iki yüz lirayı hiç vermemişti.
Başta unuttuğunu düşündüm.
Sonra birkaç haftanın parasını biriktirip hepsini birlikte vermeyi beklediğini hayal ettim.
Ama sonunda gerçeği anladım:
Aslında bana verecek hiçbir parası yoktu.Bir gün ona tavuk çorbası yaparken cesaretimi toplayıp şöyle dedim:DEVAMI DİĞER SAYFADA
