— Erkek — dedi.
Elif ağladı.
— Adı Gabriel olacak… çünkü bir mesaj gibi geldi…
Adam kapıda kaldı.
Sonra gitti.
Sabah başka bir araba geldi.
Beyaz.
İçindengenç bir adam indi.
—Adım Emre. Elif’i arıyorum.
Bu sefer…
Babalandı.
Gerçek ortaya çıktı.
Yalanlar… uzaklaştırma… kaçış…
Fatma Hanım göründü.
— İçerisinde jel.
Elif ile çıktı.
— Geldin mi?…
— Affet beni…
Bebek ağladı.
— Oğlumuz…
Adam ağladı.
— Ailemi korumanız…
— Hayır — dedi Fatma Hanım — bazen çocukları kurtarır.
Gün ışığı odayı doldurdu.
Elif artık korkmetti.
Aylar sonra evlilik teklifi geldi.
Korkudan değil… sevgiden.
Köy camisinde gençler.
Fatma Hanım oldu
Ve küçük Gabriel tavukların peşinde koşarken, o gökyüzüne bakarken düşündü:
Hayat bazen kırılır…
Ama yine de kendini onarmayı bilir.
Sıcak ekmekle… bir sobayla… uzun süre saklanan bir battaniyeyle…
Ve kapıyı açmayı bilen cesur bir kalple.
