Yağmur akşamın sonu başladı; sanki gökyüzü, güneş vedasını almadan önce beklemiş ve sonra izin istemeden boşalmaya karar vermişlerdi. Önce koku geldi: ılık toprak, ezilmiş çayırlar, çamura dönüşen toz. Sonra ses: eski kiremitlerin üzerinde durmadan yağan damlalar, oluklardan akan su, çamurlu avluda oluşan küçük akarsular. Böyle gecelerde çiftlik küçülür; sanki bütün dünya mutfaktan yayılan sarı ışının içine sığıyordu.
Fatma Hanım kapıyı kapattı; ev tek kişi için fazla büyük hale geldiğinden beri hep böyle yapıyor. Altmış iki yaşındaydı, aralıkları gösterişsiz bir topuzda toplanmıştı ve elleri sağlamdı; leğende çamaşır yıkamış, düğünlerde, cenazelerde ve bayramlarda yemek yapmış, çok konuşmadan teselli yapmayı öğrenmiş bir kadının elleri. Üç yıl önce, kaldığım ve o günden bu yana sessizlik evde bir eşya gibi yer almıştı: masanın yanındaki boş sandalyede, koridorda artık duyulmayan ayak seslerinde, sadece tüketimin ağırlığını duymamak için ses sesi açık bırakılan radyoda.
O gece her zamanki gibi davrandı. Gaz pahalı olduğu için odun sobasını yaktı; çünkü ateş sadece yemek pişirmez, insanın içini de ısıtır. Siyah bir çaydanlığı ocağa koydu, bir gün önceden kalan ekmeği kızarttı ve kahve yemeğinin mutfağını doldurmasına izin verdi. Bu sade ama sadık koku, ona yumuşak bir özlem getirdi. Yüreği parçalayan türden değil, omuzlara bir battaniye gibi konan türü. Annesi Ayşe Hanım’ın, yağmurun dünyanın hüznünü yıkama şeklini söylediğini hatırladığını. Büyükannesi Emine’yi de hatırladığı; herkese lakaplar takar, çocukluğu sonsuz gibi hissettirdi.
Tam olarak kahvesini elektronikti ki bir ses duydu.
Yağmurdan önce garip bir sesti: tavukların uyumadan önce çıkardığı mırıltıdan farklı, keskin ve düzensiz bir beslenmek. Sonra başka bir ses geldi, sanki tahtadan bir kimse vuruluyordu. Ardından bir kayma sesi: çamurda kaybolan birinin sesi.
Fatma Hanım başını kaldırdı. Bekledi.
Ses tekrarlandı. Ve bununla birlikte, köy kadınlarının açıklayamadığı ama anında parası o eski hissine geldi. Bu korku değildi. Bu bir uyarıydı.
Kalın şalını omuzlarına aldı, kapının arkasında uzanan feneri kaptı ve dışarı çıktı.
Soğuk rüzgarların yüz şekli. Avlu, titrek ışıkta geçen çamur, kararmış çayırlar ve su birikintilerinden oluşan karanlık bir lekeydi. Dikkatle merdivenlerden indi. Çamur botlarına yapıştı, ağırlaştı; sanki onu istiyordu. Tavukların tercihinin yanında, eski bir avokado ağacının pazarlanmasıydı. Yıllar önce rahmetli kocası tarafından yapılmış basit bir tahta ve tel yapıydı. “Bir şey yaralayacaksa önce sağlam olmalı,” derdi hep.
Fenerin ışığını tuttuğunda kalbi sıkıştı.
Kümesin kapı aralığı.
Oysa yapraklarından emindi.
Işığı yeri indirdi, bir hayvan izi aradı. Ama görüldüğü şey ne bir tilkiydi ne de bir köpek. Çamura yapışık koyu renkli bir kumaş parçasıydı. Eski bir çuval sandı, ta ki o yığın kıpırdayana kadar.
Işık titredi. Solgun, ıslak bir yüzü aydınlattı; yüzeye yapışmış yapılar ve korku ile ateş dolu devasa gözler mevcuttu.
Bir genç kızdı.
Çok genç.
Kümesin altında buzlanmış, titriyordu; iki ayrı yerde karnını sarıyordu, sanki birleşmiş tek güvenli yer orasıydı. Ve hamileydi, belli ki hamileydi.
Fatma Hanım bir adım geri attı. Daha sonra daha güçlü bir verimle iki adım ileri gitti: annelik kapasitesisü.
— Allah’ım… büyüyor, orada ne oluyor?
Genç kız cevap vermek istiyordu ama soğuktan ağzı titriyordu. Sadece boğuk bir hıçkırık çıktı.
Fatma Hanım diz çöktü, elbisesinin kırılmasından aldırmadan. Feneri bir taşın üzerine koydu, kolları esnekti ve sadece dokuzların sahibi olduğu o sakin otoriteyle konuştu:DEVAMI DİĞER SAYFADA
