“Beş yıl boyunca onun ağzını sildim, bezlerini değiştirdim, kaşıkla yemek yedirdim ve hastalık gücünü elinden alırken elini tuttum. 👴🥄
Herkes uzaklaştığında ben kaldım. Onu ilaç ve yalnızlık kokan yatağına yatırırdım. O benim dedemdi — çocukken beni parka götüren, bisiklet sürmeyi öğrenirken elimi tutan aynı adamdı. 🚲🌳
Hastalık geldiğinde amcalarımın hep bahaneleri vardı: ‘vaktim yok’, ‘işim izin vermiyor’, ‘çok uzak’. Benim bahaneye ihtiyacım yoktu. Geceler ağır ve sonsuz olduğunda, sessizlik yalnızca öksürüğüyle bölündüğünde, gözleri tek kelime etmeden yoldaşlık istediğinde ben oradaydım.DEVAMI DİĞER SAYFADA
