Huzurevinin sessizliğinde beni terk ettikten sonra, torunumun avucuna yalnızca bir miktar Türk Lirası sıkıştırdım. Asıl mesajı ise kimsenin hemen fark etmeyeceği bir yere gizledim…
Ben Gülizar.
74 yaşındayım. Dul kaldım.
Kızım doğumda öldü, damadım ortadan kayboldu.
Geriye sadece torunum Ali kaldı.
Onu 12 yaşındayken yanıma aldım, kendi evladım gibi büyüttüm. Hayatımı ona adadım.
Ama o, beni hayatından yavaş yavaş sildi.
Yıllarca neredeyse hiç gelmedi.
Bayramları, doğum günlerimi unuttu.
Ben yine de ona atkılar, çoraplar ördüm.
Alıp gitti. Sormadı. Teşekkür etmedi.
Bir gün kapım çalındı.
Ali’ydi.
“Babaanne… eşim Nermin’in acil bir ameliyata ihtiyacı var. Paramız kalmadı. Yardım edebilir misin?”
Kalbim dayanamadı. DEVAMI DİĞER SYFADA
