Geçen yıl babama kanser teşhisi kondu.
Hastane koridorlarında geçen aylar boyunca güçlü görünmeye çalıştım. O da güçlü görünmeye çalışıyordu. Bana her zaman gülümseyerek “Ben iyiyim, sen derslerine bak,” derdi. Ama gözlerindeki yorgunluğu görmemek imkânsızdı.
Mezuniyet balosuna sadece birkaç ay kala babamı kaybettim.
Cenazeden sonra dünya sessizleşmiş gibiydi. Evdeki her eşya onu hatırlatıyordu. Koltuğun üzerindeki eski battaniyesi, mutfaktaki kahve kupası, kapının yanındaki ayakkabıları… Hepsi oradaydı ama o yoktu.
Sonra teyzemin yanına taşındım.
Aylar geçti. Okuldaki herkes mezuniyet balosundan konuşuyordu. Kızlar pahalı mağazalardan aldıkları elbiseleri gösteriyor, erkekler smokin kiralama planları yapıyordu. Ben ise her konuşmada biraz daha sessizleşiyordum.
Bir akşam teyzemin evindeki küçük odada otururken babamın eşyalarının olduğu kutuyu açtım. İçinde neatly katlanmış gömlekleri vardı. Mavi çizgili olanı… Beyaz pamuklu olanı… Ve en sevdiği açık gri gömlek.
Babam her gün işe giderken gömlek giyerdi. Dolabının neredeyse tamamı gömleklerle doluydu. Biz de bununla dalga geçerdik.
O gömleklere bakarken aklıma bir fikir geldi.
Birdenbire içimde tuhaf bir kararlılık oluştu.
Mezuniyet balosuna babamla birlikte gidecektim… bir şekilde.
O gece masaya oturdum, eski dikiş makinesini çıkardım ve gömlekleri tek tek kesmeye başladım. İlk başta ellerim titriyordu. Ama sonra parçalar birleşmeye başladı. Günlerce çalıştım. Teyzem bazen gelip ölçü almama yardım etti.
Sonunda elbise hazırdı.
Mavi ve beyaz parçaların birleştiği, gömlek düğmelerinin hâlâ üzerinde durduğu bir elbise.
Aynaya baktığımda boğazım düğümlendi.
Sanki babam yanımda duruyormuş gibi hissettim.
Mezuniyet balosu gecesi geldiğinde elbiseyi giydim ve salona doğru yürüdüm.
Kapılar açıldığında içeride müzik çalıyordu. Işıklar dans pistinin üzerinde dönüyordu. Ama ben içeri adım atar atmaz fısıltılar başladı.
