Babamın anısına, onun gömleklerinden bir elbise diktim mezuniyet balosu için. Sınıf arkadaşlarım önce güldü…
Annem beni doğururken hayatını kaybetmiş. O günden sonra dünyada sadece babam ve ben kalmışız. Babam benim hem annem hem babam olmuştu. Sabahları erkenden kalkar, işe gitmeden önce bana kahvaltı hazırlar, öğle yemeğimi paketlerdi. Her pazar mutfaktan krep kokusu yayılırdı. Hatta saçımı güzel yapabilmek için YouTube videoları izleyerek saç örmeyi bile öğrenmişti. Bazen örgüleri yamuk olurdu ama ben yine de aynaya bakıp gülümserdim. Çünkü biliyordum ki o bunu benim için öğrenmişti.
Babamın en büyük hayallerinden biri benim liseden mezun olduğumu görmekti. “O gün geldiğinde en ön sırada ben olacağım,” derdi. Ama hayat bazen hayalleri yarım bırakıyor.DEVAMI DİĞER SAYFADA
