Selin ağlamaya başladı. Babam mikrofonu elimden almaya çalıştı ama geri çekildim.
“Annem sessiz kalmıştı,” dedim. “Ama ben kalmayacağım.”
Mikrofonu masaya bıraktım. Kardeşimle birlikte oradan çıktık.
O gece babamla konuşmadık. Ertesi gün, avukatla birlikte annemin bıraktığı belgeleri resmî sürece soktuk. Babamın bazı hakları kısıtlandı. Selin’le olan evliliği kısa sürede dağıldı.
Aylar geçti.
Yasım bitmedi. Ama artık içimde bir huzur vardı. Annemin gerçeği gömülmemişti. Onun sesi, mektubuyla yaşamaya devam ediyordu.
Babamla aramızda mesafe var. Belki bir gün konuşuruz, belki konuşmayız. Ama ben artık şunu biliyorum:
Gerçek, acıtsa bile özgürleştirir.
Ve annem, son nefesinde bile bizi korumayı başarmıştı.
