Selin benim en yakın arkadaşım. Ona güvendim. Ona her şeyimi anlattım. Ama bir gün, tesadüfen, babanızın telefonunda ona yazdığı mesajları gördüm.
Gözlerim satırlarda ilerledikçe içimde bir şeyler parçalanıyordu.
Annem, babamla Selin’in ilişkilerinin, onun ölümünden sonra değil, hastalığı sırasında başladığını anlatıyordu. Kemoterapiden döndüğü bir gün, onları mutfakta fısıldaşırken yakalamıştı. Sustuklarını, babamın suçlulukla başını eğdiğini yazmıştı.
Yüzleştiğimde babanız her şeyi inkâr etti. Selin ağladı. Bana ‘yanlış anladın’ dedi. O an inanmak istedim. Çünkü inanmak, gerçeği kabullenmekten daha kolaydı.
Boğazımdan bir hıçkırık kaçtı. Kardeşim elimi tuttu.
Annem mektubunda bir süre daha bu gerçeği görmezden geldiğini, ama sonra banka hesaplarında tuhaf hareketler fark ettiğini yazıyordu. Babam, annemin bilgisi olmadan bazı paraları çekmişti. Ortak birikimlerinden… hatta annemin tedavisi için ayrılan fondan.
Bir avukata gittim, diye devam ediyordu. Sessizce. Eğer bu mektubu okuyorsanız, demek ki artık gerçeği saklamanın kimseye faydası kalmamış.
Mektubun sonuna doğru, annemin sesi neredeyse kulağımda yankılanıyordu.
Çocuklarım, babanızı sevin ya da sevmeyin, bu sizin seçiminiz. Ama gerçeği bilin. Ben gittikten sonra, onun sizin geleceğinizle ilgili kararları tek başına vermesine izin vermeyin.
Mektup burada bitiyordu.
Sessizlik çöktü. Düğünden gelen müzik hâlâ çalıyordu ama artık başka bir dünyaya aitti.
“Yani…” diye başladım ama devam edemedim.
“Yani,” dedi kardeşim, “babam annem hayattayken Selin’le birlikteydi.”
Ayağa kalktım. Dizlerim titriyordu. Öfke, keder, ihanete uğramışlık… Hepsi bir anda üzerime yüklendi.
“Bunu düğün günü mü söylüyorsun bana?” dedim, sesim çatladı.
“Başka zaman bulamadım,” dedi. “Bugün evlendiler. Eğer susarsak, her şey normalmiş gibi devam edecek.”
Bahçeden içeri baktım. Babam kahkahalar atıyordu. Selin başını onun omzuna yaslamıştı. Annemin cenazesindeki hâllerini hatırladım. Aynı omuz, aynı teselli.
O an bir karar verdim.
“Gel,” dedim. “İçeri giriyoruz.”
Kardeşim şaşkınlıkla bana baktı. “Ne yapacaksın?”
“Gerçeği.”
Salona geri döndüğümüzde babam konuşma yapmak için mikrofona yöneliyordu. Herkes susmuştu. Onun mutluluk dolu yüzüne baktım ve kalbim acıdı. Ama annemin mektubunu hatırladım.
Elimi kaldırdım. “Bir şey söylemek istiyorum.”
Fısıldaşmalar başladı. Babam bana baktı. Gülümsemesi dondu.
Mikrofonu elime aldım. Sesim ilk başta titredi ama sonra güçlendi.
“Bugün burada bir evlilik kutluyoruz,” dedim. “Ama bazı gerçekler, üstü kapatılamayacak kadar ağır.”
Salonda bir uğultu yükseldi.
“Annem hayattayken, babam ve Selin arasında bir ilişki vardı,” dedim. “Bunu annem, ölmeden önce yazdığı bir mektupla belgelemiş.”
Selin’in yüzü bembeyaz oldu. Babamın gözleri büyüdü.
“Bu doğru değil!” diye bağırdı babam. “Yalan söylüyor!”
“Yalan değil,” dedim ve mektubu kaldırdım. “İsterseniz avukatın adı da burada.”
Bir anlık sessizlik oldu. Sonra insanlar ayağa kalkmaya başladı. Fısıltılar, şok olmuş bakışlar, utanç…
