“O hâlâ babanın kardeşi. Ne olursa olsun, o bizim kanımız.” Amcam döndüğü gün kapının önünde duruyordu; zayıf, yorgun, üstünde yırtık pırtık giysiler, sırtında eski bir çanta vardı. Annem gülümsedi, kapıyı açtı ve dedi ki: “İçeri gel kardeşim. Bu evde her zaman senin için bir yer var.” O günden sonra amcam, babamın eski odasında kaldı. Her sabah iş aramaya çıkar, öğleden sonraları çiti tamir eder, bahçeyi süpürür, arka bahçedeki küçük sebze tarlasına
bakardı. Bir gün onu bir şey ekerken gördüm. Ne olduğunu sordum. Gülümsedi ve, “Ne ekersem evlat, yüreği güzelleri besler.” dedi. O zaman anlamadım, sadece güldüm. Yıllar geçti, kader bizi yine sınadı. İşimi kaybettim, annem ağır hastalandı. İlaç masrafları yüzünden borca battık. Bir gece karanlıkta otururken evi satmayı düşündüm. Tam o sırada amcam geldi, yanımda oturdu ve sakin bir sesle dedi ki: “Kardeşim öldüğünde herkes beni reddetti, ama annen bana kucak açtı. Şimdi o iyiliğin karşılığını ödeme sırası bende.” “Hazırlan,” dedi, “Benimle gel, ama soru sorma.” Ertesi gün annemi ve beni eski arabasına bindirdi. Dağları aşan uzun bir yoldan gittik. Sonra durduk… Ve orada gördüklerim karşısında nefesim kesildi. Tamamını okumak için diğer sayfaya geçiniz…
