Boş koltuk yoktu. Kadın etrafına baktı ve hemen gözünü gence dikti. Yanına yaklaşıp yüksek sesle, rahatsızlığını gizlemeden konuştu:
“Delikanlı, yerini ver. İki çocuğum var.”
Otobüs yavaş yavaş sessizleşti. Birkaç kişi dönüp onlara baktı. Genç başını kaldırdı, kadına sakin bir şekilde baktı ama ayağa kalkmadı.
“Görmüyor musun? İki küçük çocuğum var,” dedi kadın daha yüksek sesle. “Yoksa umurunda değil mi?” Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilriisniz..
Otobüsteki insanlar dönüp bakmaya başladı.
“Bugünün gençlerinde hiç saygı kalmamış,” dedi kadın, bu kez herkes duysun diye. “Kadın çocuklarıyla ayakta dursun, onlar yayılmış otursun.”
Genç sakin bir şekilde cevap verdi:
“Kimseye kabalık yapmadım.”
“O zaman yer ver,” diye sözünü kesti kadın. “Bu en temel görgü kuralı. Gerçek bir erkek, anne ve çocuklar ayaktayken oturmaz.”
Yolculardan biri başını sallayarak kadını onayladı. Kadın devam etti:
“Ayağa kalkmak zor mu? Gençsin, sağlıklısın. Yoksa dövmelerin mi engel oluyor?”
“İki çocuğun var diye bu koltuğu hak ettiğini mi sanıyorsun?”
“Elbette,” diye tersledi kadın. “Ben bir anneyim. Sen buna layık mısın?”
Otobüsün içini gerginlik kapladı. Genç yavaşça ayağa kalktı, tutunma demirine tutundu.
