Annem, dul ve bekar bir anneyle evlendiğim için beni hayatından sildi. Benimle alay etti.
Sonra… üç yıl sonra karşıma çıktığında yıkıldı.
Babam ben beş yaşındayken evi terk etti.
O günden sonra annem beni tek başına büyüttü.
Varlıklı bir aileden geliyordu.
Hayatını bana adadı ama bu adanmışlık sevgiden değil, beklentiden ibaretti.
Ben onun için hiçbir zaman “oğlu” olmadım.
Ben onun yatırımıydım.
Özel okullar.
Piyano dersleri.
Ben ne istiyorum diye sormadan çizilmiş bir gelecek.
Üç yıl önce, 27 yaşındayken, sevdiğim kadını annemle tanıştırdım.
Adı Ayşe’ydi.
Ayşe, 7 yaşındaki oğlunu tek başına büyüten bir kadındı.
Bir klinikte gece vardiyasında çalışıyordu.
Eski bir arabası vardı.
Gösterişli değildi.
Etkileyici değildi.
“Cilalı” hiç değildi.
Annem kibar olmaya bile çalışmadı.
“Onun da geçmişten gelen yükleri var,” dedi yüzüme baka baka.
“Ve sen geleceğini çöpe atıyorsun!”
Ona zaten evleneceğimizi söylediğimde ayağa kalktı, ceketini düzeltti ve sakin bir sesle şunu söyledi:
“Eğer onunla evlenirsen, bir daha benden hiçbir şey isteme.
O hayatı sen seçiyorsun.”
Ve ben seçtim.
Küçük bir kiralık eve taşındık.
Şık değildi ama bizimdi.
Zengin değildik.
Ama istikrarlıydık.
Faturalar ödeniyordu.
Buzdolabı doluydu.
Ev sessizdi.
Ayşe hiç şikâyet etmedi.
Etmesine gerek yoktu.
Birkaç ay sonra oğlu bana bir gün, hiç planlanmamış bir anda:
“Baba” dedi.
Ve ben…
hayatımda ilk kez mutluydum.
Üç yıl boyunca annemden tek bir haber gelmedi.
Geçen hafta telefonum çaldı.
“Duyduğuma göre… artık bir ailen varmış,” dedi.
“Şehirdeyim. Yarın uğrayacağım.
Hayatını ne kadar mahvettiğini görmek istiyorum.”
Ertesi gün kapıdan içeri girdi.
Kusursuz giyimliydi.
Bakışları her zamanki gibi yargı doluydu.
Evin içine adım attı.
Etrafına baktı.
Sonra bir anda kapı çerçevesini tuttu.
Yüzü bembeyaz oldu.
Ve fısıldadı:
“Aman Allah’ım… Bu ne böyle?” DEVAMI SONRAKİ SYFADA..
