Vefat eden eşimin ceketini evsiz bir adama verdim
Merhum eşimin ceketini donmakta olan evsiz bir adama verdim bir hafta sonra telefonuma gelen bir mesaj her şeyi değiştirdi.
Aralık başycı insanın kemiklerine işleyen ve bir türlü geçmeyen bir soğuk vardı
Bir marketin üstündeki küçük bir apartmanda yaşıyorum. Şık değil ama her yere yakın. Eşim vefat ettikten sonra, rahatlıktan çok kolaylık önemli hale geldi.
yaşında bir oğlum ve sekiz yaşında bir kızım var, ikisini de tek başıma büyütüyorum.
O ogleden sonra, bir poşet portakal ve bir kutu sütle eve dönerken, girişin yakınındaki tuğla duvara yaslanmış bir adam fark ettim.
Başında şapka yoktu. Elleri kollanının altında, ısınmaya çalışıyordu. Dizinin yanında kartondan bir tabela duruyordu
“Evsizim. Her yardım değerlidic
Yavaşladım.
Yorgun ama uyanık bir şekilde barsa baktı
“Hanımefendi” dedi sessizce. “Rahatsız ettiğim için özür dilerim. Bugün hava çok soğuk
Ne diyecegimi bilemeden başımı salladım
“Sadece haftayı atlatmaya çalışıyorum,” diye ekledi.
Kendime yürümeye devam etmem gerektiğini söyledim. Akşam yemeği yapılacaktı. Ödevler kontrol edilecekti
Sonra fark ettim… Üzerinde ceket yoktu. Sadece ince bir kazak vardı. Aralık ayı için tamamen yanıştı
“Burada bekleyin,” dedim.
Yukarı çıktığımda daire sessizdi. Oğlum hála bir arkadaşındaydı Kızım, onu okuldan alan annemleydi. Koridorda durup pailto askısına baktım
Rahmetli kocamın ceketi hala oradaydı. Ağedı. Sıcaktı
Aktim
Aşağı indim ve adamın yanına bıraktım.
“Termiz” dedim. “Ve scak”
Almadan önce tereddut etti
“Teşekkür exterim,” dedi, sesi titreyerek
Markete geri döndum. Ona çorba, ekmek ve bir fincan çay aldım. Üzattığımda bu kez konuşamadı ama başını salladı.
O gece kendime dogru olam yaptığımı söyledim.
Ama bir hafta sonra, telefonum titreşti,DEVAMI DİĞER SAYFADA
