Üçüzlerimiz doğduktan on beş yıl sonra, kocam birdenbire “Uzun zamandır şüphelerim var — DNA testi yapalım” dedi. Güldüm… ta ki doktor sonuçları masaya koyup “Oturun daha iyi” diyene kadar.
Birlikte neredeyse yirmi yıl yaşadık, bunlardan on beşi üçüzlerimizin ebeveyni olarak. Her zaman güçlü bir ailemiz olduğuna inandım, zorluklarımıza rağmen. Ama bir akşam, çocuklar uyuduktan sonra, kocam bana öyle garip bir ifadeyle yaklaştı ki, sanki bana korkunç bir şey söyleyecekmiş gibi görünüyordu.
“Seninle konuşmam gerekiyor,” dedi yorgun bir sesle.
“Ne hakkında?” Sırtımdan soğuk bir ürperti geçti.
“Çocuklar hakkında…” iç çekti, gözlerimi kaçırarak. “Uzun zamandır fark ettim ki bana hiç benzemiyorlar. Ve… her zaman şüphe ettim. Her zaman.”
İlk başta şaka yapıyor sandım.
“Ciddi misin? Onları birlikte büyüttük, her şeyi kendi gözlerinle gördün!”
Ama kocam devam etti:
“DNA testine ihtiyacım var. Kendi huzurum için. Kendimi işkence etmekten vazgeçmek için. Eğer her şeyin dürüst olduğundan eminsen — korkacak bir şeyin yok.”
Güldüm. Komik olduğu için değil, tamamen absürd geldiği için.
“Tamam,” dedim. “Test mi istiyorsun? O zaman test yapalım.”
Testleri ailece yaptık. İki hafta sonra sonuçlar geldiğinde, doktor bir dosya tutarak çıktı ve birdenbire bana çok ciddi baktı.İlerlyn devamı sonrki syfada..
