Bir sabah eski sandalyemin—dairemden getirdiğim, üzerinde oturup kitap okuduğum sandalyenin—yerinde olmadığını fark ettim. Bana sanki dünyanın en bariz şeyiymiş gibi, gayriresmi bir şekilde söylediler: “Yer açmak için” bodruma taşımışlar.
Bu sadece bir sandalye değildi. Bu, benden istenmeden bir kenara atılmış bir parçamdı.Bunu fazla önemsememeye çalıştım. Kendime, paylaşımlı bir evde uyum sağlamak zorunda olduğunu, her şeyin aynı kalamayacağını söyledim. Yine de, bu hareket bende garip bir his bıraktı: sanki varlığımın düzeltilmesi, küçültülmesi, bir köşeye saklanması gerekiyordu.
Oradan itibaren daha çok dikkat etmeye başladım. Güvensizlikten değil, içgüdüsel olarak. Gerçekten evinizdeymiş gibi hissettiğinizde, hoş karşılanıp karşılanmadığınızı anlamak için her ayrıntıyı gözlemlemenize gerek yok. Bir şey değiştiğinde, istemeseniz bile fark edersiniz.
Mesele ailenin beni istememesi değildi. Mesele daha incelikliydi: Birlikte yaşamanın otomatik olarak kendimi dahil hissetmek anlamına gelmediğini öğreniyordum. Bazen bu, alanlar, rutinler ve hatta sessizlikler konusunda da pazarlık yapmayı gerektiriyor.
Sonuç: Oğlum ve gelinimle birlikte yaşamaya başlamak ilk başta sıcak ve samimi bir his verdi. Ancak zamanla, bir evin uyumunun küçük jestlerle ölçüldüğünü fark ettim: yer açanlar… ve kötü niyet olmadan sizi biraz daha ileriye götürenler. Bu işaretleri tanımak, konu hakkında sakin bir şekilde konuşmanın ve herkesin yararına olacak bir denge bulmanın ilk adımıdır.
