Daireyi satmadım.
Orayı küçük bir gönüllü çalışma ofisine dönüştürdüm. Emekli öğretmen kimliğimle haftada iki gün özel çocuklara ders vermeye başladım.
İlk derse girdiğimde kalbim çarpıyordu. Ama çocuklardan biri elimi tutup gülümsediğinde Mehmet’in sesini duyar gibi oldum:
“Bu günü unutursam kalbim dursun.”
Kalbim durmamıştı. Hâlâ atıyordu.
Artık her Sevgililer Günü’nde kapı çalmıyor. Ama ben o dairede bir vazo dolusu kırmızı gül bulunduruyorum.
Çünkü sevgi bazen bir buketle başlar.
Ve bazen, bir anahtarla sonsuza kadar devam eder.
